قلندر

                                که به ما سوی فکندی همه سایهء هما را

                                به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

                                  چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

                                 که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

                                چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

                                 که علم کند به عالم شهدای کربلا را

                                چو علی که می تواند؟ که بسر برد وفا را

                                متحیرم چه گویم شه ملک لافتی را

                               که زکوی او غباری به من آر توتیا ر                                     به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت

                               چه پیام ها که دادم همه سوز دل صبا را

                               که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

                               به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

                              غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریا ر